บ้านเรามีทีวีของภาครัฐ และภาคเอกชน เรื่อยมาเป็นปกติ ทีนี้จะเรียกว่าฤกษ์งามยามดีหรือเปล่าที่ทำท่าจะมี "ทีวีภาคประชาชน" แต่กลับไม่กล้าเรียกตัวเองว่า-ทีวีประชาชน ทั้งที่ดูสง่าภาคภูมิกว่าเป็นไหนๆ

          การไม่กล้าตั้งชื่อเช่นนี้ ก็สะท้อนเสียแต่ต้นแล้วว่า ทำท่าว่าจะไม่ใช่ของประชาชนจริงๆ เสียละกระมัง

ภายหลังจากที่พระราชบัญญัติองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2551 ประกาศใช้ในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 14 มกราคม 2551 และมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม 2551 เป็นต้นไป ซึ่งมีผลให้กรมประชาสัมพันธ์ ต้องโอนกิจการสถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี ไปอยู่ในการกำกับดูแลขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทยโดยทันที ที่กฎหมายมีผลบังคับใช้

มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เครือข่ายเพื่อนทีวีสาธารณะและนักวิชาการนิเทศศาสตร์ จัดเสวนาวิชาการในหัวข้อ "เสนอข่าวอย่างไรในโทรทัศน์สาธารณะ ให้ตอบโจทย์สังคมไทย" โดยนายกิติตพงษ์ สุ่นประเสริฐ อดีตผู้สื่อข่าวบีบีซี กล่าวว่า โทรทัศน์สาธารณะเป็นเรื่องใหม่ของสังคมไทย ซึ่งมีต้นแบบมาจากสถานีบีบีซีในประเทศอังกฤษ โดยมาจากเงินบำรุงของชาวอังกฤษโดยตรง ทำให้บีบีซีมีอิสระ ไม่ต้องต่อรองกับนักการเมืองเพื่อของบประมาณ และไม่ถูกธุรกิจครอบงำเหมือนทีวีพาณิชย์ที่ต้องพึ่งรายได้จากการโฆษณา แต่ความเป็นอิสระของบีบีซีต้องขึ้นกับประชาชนในฐานะผู้ให้การสนับสนุน

“ผมอยากเห็นช่อง 11 ปรับตัวให้เป็นทีวีสาธารณะอย่างเต็มรูปแบบ ส่วนไอทีวี หรือทีไอทีวี ในเมื่อผิดสัญญาสัมปทาน หรืออะไรก็ตาม ในเมื่อรัฐบาลยึดไปแล้วก็เปิดประมูลใหม่ก็ได้ เพื่อสร้างรายได้ให้กับภาครัฐ แต่อาจจะลดผลประโยชน์ตอบแทนให้กับภาครัฐลงมาให้สอดคล้องกับความเป็นจริง แต่ในเมื่อทางเดินของไทยพีบีเอสเดินหน้ามาในลักษณะนี้ ก็ต้องยอมรับ ซึ่งผมก็เฝ้าดูการเคลื่อนไหวของทีไอทีวีมาโดยตลอด”

งานพระเมรุ เป็นพิธีกรรมทำศพเจ้านายชั้นสูงในประเพณีหลวง ก็มีรากเหง้าเค้าต้นกำเนิดมาจากประเพณีราษฎร์ราว 3,000 ปี มาแล้วเป็นอย่างน้อย แล้วผ่านกระบวนพัฒนาการทางสังคมวัฒนธรรมยาวนานตั้งแต่งานพระเมรุมาศรัชกาลที่ 8 เป็นต้นมา กว่าจะเป็นอย่างที่เห็นๆ ในปัจจุบัน

          แต่สื่อมวลชนจำนวนมากไม่ได้บอกกล่าว "สื่อ" ข่าวสารความรู้เรื่องประเพณีทำศพ ทั้งระดับ "ราษฎร์" ของชาวบ้าน และระดับ "หลวง" ของชาววัง ที่หล่อหลอมรวมแล้วเป็นงานพระเมรุ แม้พระเมรุของหลวงก็ส่งอิทธิพลกลายเป็นเมรุเผาศพราษฎรอยู่ตามวัดวาอารามต่างๆ ทั่วประเทศ

"ทีวีมันก็เป็นพื้นที่เหมือนลานวัด   ในชุมชนเล็กๆ   ลานวัดไม่ได้ทำให้คนดีได้  แต่ลานวัดเป็นที่เปิดโอกาสให้คนมาพบปะกัน  และก็ทำอะไรร่วมกันในหลายๆ  คุณค่า  มีความสุขร่วมกันก็ได้ ดูหนังกลางแปลง ทำงานบุญก็ได้ ชกกันก็ได้ หรือแค่มาพบกันก็รู้ว่ามีใครอยู่ ร่วมกันเป็นชุมชน"

แต่เมื่อเกิดกรณี TITV ทำให้หน่วยงานราชการและหน่วยงานอิสระได้มีการประสานกัน เพื่อเปลี่ยนแปลง TITV ให้เป็นทีวีเพื่อสาธารณะ  ย่อมเป็นเรื่องที่ดี แต่การทำสื่อเพื่อสาธารณะ (public service) ไม่ได้จบลงที่สามารถตั้งสถานีโทรทัศน์ที่เป็นทีวีสาธารณะเท่านั้น แต่ยังมีประเด็นในเรื่องของคุณค่าสาธารณะ (public value) ที่สื่อสาธารณะต้องสร้างเพื่อประชาชนทุกกลุ่มเป้าหมาย ตลอดจนกระบวนการที่ต้องมีกรอบแนวการทำงาน (code of conducts) กรอบจริยธรรม จรรยาบรรณ ซึ่งต้องระบุให้ชัดเจนเพื่อผลในทางปฏิบัติที่ต้องเข้าใจร่วมกัน เพราะจะส่งผลต่อการทำงานของ TPBS ในอนาคตด้วย